Laten we ook maar eens aan een blog beginnen schrijven! Het kan niet zo moeilijk zijn, toch?  Ik weet ook niet waarover schrijven, ik schrijf gewoon wat er in me opkomt!


Ik wil vertellen over mijn leven. Hoe het leven bij mij verloopt. En ik kan je vertellen dat het niet van een leien dakje loopt.

Mijn leven was heel simpel: goede cijfers, gelukkig leven, veel vrienden,.. Of zo leek het toch. 

Ik begin mijn verhaal in de zomer van 2016, ongeveer een jaartje geleden. Men relatie liep niet zoals gedacht en ik wou ermee stoppen. Nadat ik het mijn vriendje verteld had, was ik er kapot van. Ik vertelde alles aan mijn beste vriend, tot deze ook ineens niet meer naar mij wou luisteren. Ik begon te denken: wie heb ik nu eigenlijk nog in mijn leven? Toen ik daarover nadacht kwamen de eerste tranen. Niemand... Misschien 1 of 2 mensen die met mij praten maar niet echt om me gaven.

Ik was er kapot van.

Maar toen kwam het moeilijkste: Mijn vakantie...

Het zal wel beter gaan als ik op vakantie ben, dan vergeet even mijn problemen. Maar zo was het dus niet. Ik had veel vrije tijd waarin in nadacht en dus ongelukkig werd. Zelfs zo ongelukkig dat ik mijn eigen leven wou beeïndigen. Gelukkig dat dat toen mislukte. 

De volgende maand was ik nog steeds ongelukkig. Mijn ex-vriendje was er vandoor met een vriendin van mij en mijn beste vriend had mij vervangen.

Het kon voor mij niet echt erger toen. Maar toen kwam Thomas, mijn beste vriend, terug omdat hij mij miste. Ik had op dat moment nog steeds niemand en was blij dat hij terug was. Ik vertelde hem alles van de afgelopen maand, hij luisterde en stelde me gerust dat alles wel goed ging komen.

Een maandje of 2 gingen voorbij en het was mijn verjaardag. Mijn mobieltje trilde. Ik keek en zag een onbekende naam, Bas. Vol verveling antwoordde ik Bas op het sms'je om me een gelukkige verjaardag te wensen. Later die dag kregen Thomas en ik ruzie en zei hij dat hij me nooit meer wou sturen en hij me nooit aardig had gevonden. Ik helemaal in shock stuurde maar naar Bas wat er gebeurde. Hij hielp me en verving Thomas een beetje. 

Een tijdje ging het goed tussen Bas en mij tot we beide gevoelens kregen voor elkaar. Alleen kon het niet, Bas wou altijd afspreken om samen iets te gaan doen en mijn ouders zouden dat nooit accepteren en zouden willen dat ik altijd achter mijn boeken verscholen zit. Bas was kwaad en liet me achter, alleen. Bang om alleen te zijn, ging ik bij mensen staan die ik niet kenden om vrienden te worden, alleen was ik te verlegen om te praten en stond ik daar maar wat. 

2 maanden lang liep ik zo rond, 2 maanden kun je je dat voorstellen? 2 maanden lang zonder vrienden bij mensen gaan staan maar niks durven zeggen omdat je zo verlegen was. 

Het was al weer eind december, de feestdagen stonden voor de deur. Ik was druk in de weer voor de voorbereidingen van het eindejaarsfeestje bij vrienden tot men mobieltje oplichtte, er stond: zin om nog eens af te spreken? X Sam. Sam was een oude jeugdvriend die bij mij in een dansgroepje zat toen we klein waren. Vol enthousiasme begon ik hem te sturen. Alleen ook dat hield niet lang stand. Hij vond dat ik weinig kon afspreken en vond een ander meisje en liet me achter om 5 voor 12 op 31 december 2016. Mijn nieuwe jaar kon al niet slechter starten. Maar deze keer was anders, vele mensen hadden mij al achtergelaten en ik was er telkens weer overheen gekomen, ik was het al gewoon. Maar bij Sam was het anders, dit ware echte gevoelens waar ik niet omheen kon.      

Eén maand later was Thomas er weer, hij was weer eens terug omdat hij zijn beste vriendin "verloren" was (achteraf bleek dit meisje niet te bestaan) en dat hij mij miste. Zo naïef als ik ook ben, accepteerde ik Thomas weer. We hadden leuke momenten tot ik op een dag ineens zonder precieze aanleiding in men arm sneed met een stukje glas. Op dat moment besefte ik niet dat die littekens er voor de rest van men leven op zouden blijven staan. Ik vertelde het Thomas en hij barste in tranen uit. Hij zei dat ik hem dat nooit meer mocht aandoen en ik beloofde hem dat. Dagelijks vroeg Thomas of het al beter was met de sneden en of ik het goed ontsmette. Ik deed dat ook, alleen niet voor mezelf maar voor Thomas. 

Weer maanden later ging het weer fout: de nicht van Thomas, Tessa kwam tussen mij en Thomas en zei dat ik geen vrienden meer met hem mocht zijn, dat ik hem niet waard was, dat alle littekens aandacht waren. Ik was er kapot van maar gaf niet op, ik bleef vechten voor Thomas en Thomas ook voor mij. Maar uiteindelijk gaf Thomas op en was ik weer alleen. Bas kwam weer even terug maar toen hij vernomen had dat ik nog steeds niet kon afspreken, vertrok hij weer.

Een maand ging het zo door dat ik heel depressief door het leven ging en vaker een mes in mijn handen heb gehad om opnieuw mezelf pijn te doen, maar ik beloofde het Thomas en deed het niet meer.

En hier zijn we dan, 11 juni 2017, midden in men examens, maar geen zin om te leren. Men humeur is al beter en ik leg meer contacten met mensen. Nog denk ik soms aan Thomas, Bas of Sam maar ik kan me bedwingen. Ik kijk terug positief naar het leven en ik heb er zin in, het enige wat me nog tegen zit zijn men ouders. Maar dat vertel ik later wel!


My inspirational quote:

You are a diamond, dear
They can't break you.



Ik hoop dat jullie het een beetje leuk vonden om dit te lezen en ik ga proberen om vaker een blog te schrijven!


Reacties

Nog geen reacties

Je moet ingelogd zijn om te reageren